Richard Kemper

Mijn schoolherinnering152 stemmen

Juffrouw Francine

Wij waren volgens hen de ‘Openbaren Stinksigaren’. Zij van de kleuterschool ernaast de ‘Katholieken Stinkfabrieken’. We waren vier of vijf jaar en wisten nog niets van Gazastrook, Libanon of IRA maar namen deze stammenstrijd toch al bijzonder serieus. Met als dieptepunt het fabriceren van zogenaamde ‘zandballen’ waarin we buiten het zicht van de meesters en juffen zorgvuldig echte stenen verstopten. Die zandballen werden elk speelkwartier lustig door de twee kleuterscholen naar elkaar gegooid. Een vast agendapunt in mijn overzichtelijke kleuterleven. Dat ik overigens zelf een keurige katholieke opvoeding genoot deed hierbij natuurlijk volstrekt niet ter zake. Het is een van de twee dingen die me nog levendig voor de ogen staan als ik denk aan mijn tijd op kleuterschool de Bleijenhoeve in Heemskerk. Het andere is verre van een ‘ding’, behalve als je er ‘lekker’ voor zet; Juffrouw Francine. Als ik nu de foto’s van toen zie denk ik eigenlijk alleen maar “Jammer dat ik toen ook niet 21 was”. Wat was ze mooi. En volgens mij vond ik dat toen zonder het te weten ook al. Er was iets tussen ons gaande. Namelijk de strijd om het wippen op de stoel. Ik was eraan verslaafd en Juffrouw Francine vond dat niet oké. Minimaal 43 keer per dag zei ze met zoetgevooisde stem: “Richard niet wippen op de stoel dan gaat ie stuk”. Of het nou de onweerstaanbare drang om op die stoel te wippen was of de hang naar een moment van exclusieve aandacht van de mooiste kleuterjuf van Nederland; ik wipte maar door. Op een dag kon de stoel het niet meer aan. Hij brak. Juffrouw Francine was niet boos maar erg verdrietig. Ik ook, want Juffrouw Francine verdrietig maken was het laatste wat ik wilde. Volgens alle andere kinderen moest ik de stoel betalen. Er kwam een brief naar huis. Papa en Mama waren ook verdrietig. Er kwam een gesprek. Er werd beterschap beloofd. Een ritueel wat zich mijn gehele schoolcarrière nog talloze malen zou herhalen, maar zoals bij veel dingen maakt ‘de eerste keer’ toch het meeste indruk. Gelukkig hoefden mijn ouders de stoel niet te betalen. Er was de volgende dag gewoon een nieuwe, heel normaal.

Ik weet zeker dat er ergens in Malawi ook een Juffrouw Francine les geeft. En dat daar ook een Richard is die dan Mumbasassa heet en heimelijk verliefd is op haar. Om haar aandacht te trekken maakt ie iets stuk. Tot zover is de liefde universeel. Daar is er alleen niet zomaar een nieuwe stoel, tafel of schrift. Stuk is stuk. Geen happy end dus. Toch hebben ook alle kleuters in Malawi recht op hun eerste liefdesherinnering met goede afloop. En moeten er ook daar genoeg stoelen, schriften, pennen, potloden, kleurboeken en krijtjes zijn. Steun daarom Edukans. Voor de liefde!

Richard Kemper